GYRISTO1.jpg
1.jpg
mati2.jpg
303363_171975856292981_1267295476_n.jpg
178910_565077963523033_1023637143_n.jpg
5956_542009469169185_822645031_n.jpg
305746_558000307564132_666174339_n.jpg
601234_741557529195308_400464382_n.jpg
MI.jpg
2.jpg
xmbeekeeping.eu

Notice: Undefined property: stdClass::$image1 in /home/xmbeekee/public_html/components/com_k2/views/item/view.html.php on line 555

Λούπινο.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Λούπινο, λούμπινα, λουμπούνια, λούμπουνα, λουμπίνοι,  λουπινάρια, πικροκουκιά, λυμπούσι, αγριολούπινα ( Lupinus  albus ή Lupinus mutabilis )

λουπινο

Φυτό ποώδες, ορθόκλαδο, ετήσιο και αυτογόνιμο. Παρόλα αυτά με την βοήθεια εντόμων

μπορεί να σταυρογονιμοποιηθεί.

Το ύψος του ποικίλει από 0,80 μέχρι 1,5 μέτρα ανάλογα με την ποικιλία.

Έχει ριζικό σύστημα που αναπτύσσει διακλαδώσεις και μία κεντρική κατακόρυφη ρίζα.

λουπινο2Τα φύλλα των λούπινων είναι σύνθετα παλαμοειδή και τα φυλλάρια τους εκπτύσσονται κυκλικά

γύρω από την άκρη του μίσχου.

Υπάρχουν 300 είδη του φυτού και φύεται σε περιοχές της παραμεσόγειας Ευρώπης, της Ασίας και

της Βόρειας Αμερικής.

Η καλλιέργεια του λούπινου στην Ελλάδα έχει εγκαταλειφθεί μιας και το θεωρούσαν ευτελές προϊόν.

Επικρατέστερες ποικιλίες που καλλιεργούνται σήμερα είναι :

το λευκό λούπινο (Lupinus albus)

το κίτρινο (Lupinus luteus)

το κυανό (Lupinus angustifolius) και

το μαργαριτώδες λούπινο Lupinus mutabilis.

Τα άνθη του μπορεί να έχουν λευκό, κίτρινο, κυανό ή και μαργαριτώδες  χρώμα.

Η ποικιλία που συναντάμε στην Ελλάδα είναι το λευκό λούπινο (Lupinus albus).

Είναι ιδανική καλλιέργεια για φτωχά εδάφη, χωρίς την ανάγκη ποτίσματος ή λίπανσης.

Η σπορά γίνεται στα 3 με 4 εκατοστά. Σε επικλινή εδάφη μπορεί να σπέρνονται οι σπόροι

επιφανειακά χωρίς να καλύπτονται, επειδή μπορούν να φυτρώσουν με την υγρασία του εδάφους.

λούπινο.1jpg

Τα λούπινα συλλέγονται µε θεριστική μηχανή, κατά κανόνα μέσα στον Αύγουστο, όταν το μεγαλύτερο

μέρος των λοβών τους έχει αρχίσει να ωριμάζει.

Το φυτό πρωτο καλλιεργήθηκε στην Αίγυπτο. Κουβαλά ιστορία 3000 χρόνων στην Μεσόγειο και συναντάται

στην Αρχαία Ελλάδα.

Υπάρχουν αναφορές από τον Θεόφραστο και τον Διοσκουρίδη που αναφέρονται σε αυτό με την ονομασία

«θέρμος» (ο ήμερος) και αναγνωρίζουν δύο ποικιλίες – την πικρή και τη γλυκιά.

Ο Φλωρεντίνος αναφέρεται στην ωφέλεια της καλλιέργειας του λούπινου για τα χωράφια καθώς τα κάνει γόνιμα.

Γεγονός που ευσταθεί, καθώς το φυτό απορροφά άζωτο από την ατμόσφαιρα και μετά το χρησιμοποιεί αλλά και

το αποθηκεύει στις ρίζες του.

Είναι κατάλληλο για ζωοτροφές, για λίπασμα, για βρώση αλλά και σαν καλλωπιστικό

Οι καρποί του μπορούν με την κατάλληλη επεξεργασία να γίνουν αλεύρι, λάδι, να αντικαταστήσουν το κρέας και

τα αυγά ή εναλλακτικά να φαγωθούν χλωροί.

Η διαδικασία προετοιμασίας των καρπών ώστε να γίνουν βρώσιμοι λόγω των αλκαλοειδών ουσιών που περιέχουν,

προϋποθέτει το βράσιμό τους μερικώς και την παραμονή τους σε θαλασσινό νερό για αρκετές ημέρες.

Επίσης το ξεπίκρισμα επιτυγχάνεται με το καβούρδισμα του καρπού.λούπινο

 

Στη Μάνη, που είναι ορεινή και εξαιρετικά άγονη περιοχή αλλά και στην Κρήτη, στο Άγιο Όρος, στα Δωδεκάνησα και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας τα λούπινα χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα ως τροφή των ανθρώπων, ιδίως

κατά τις περιόδους των νηστειών του χριστιανικού Εορτολογίου.

Πολλαπλασιάζεται με σπορά.

 

Ανθίζει από αρχές Μάιου έως και τέλος  Ιουλίου.

 

Δίνει νέκταρ, και  γύρη κόκκινου  χρώματος.

Σχετικά Άρθρα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Μαρούβιο. Ποινσιάνα. »