GYRISTO1.jpg
1.jpg
mati2.jpg
303363_171975856292981_1267295476_n.jpg
178910_565077963523033_1023637143_n.jpg
5956_542009469169185_822645031_n.jpg
305746_558000307564132_666174339_n.jpg
601234_741557529195308_400464382_n.jpg
MI.jpg
2.jpg
xmbeekeeping.eu

Notice: Undefined property: stdClass::$image1 in /home/xmbeekee/public_html/components/com_k2/views/item/view.html.php on line 555

Mελισσοθεραπεία.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

farmak

 

Η ιστορία της μελισσοθεραπείας

 

Δεν θα ήταν λάθος να ισχυριστούμε πως η ιστορία της μελισσοθεραπείας ξεκινά στην ουσία από τότε που ο πρωτόγονος άνθρωπος άρχισε να καταναλώνει τα προϊόντα των μελισσών και να δέχεται τα κεντρίσματά τους. Η πρώτη όμως γραπτή μαρτυρία για τη χρήση των προϊόντων της μέλισσας για θεραπευτικούς σκοπούς ανάγεται στο 2100 π.Χ. και αφορά σε μια συνταγή, γραμμένη με σφηνοειδή γραφή σε μια πήλινη πινακίδα των Σουμερίων, που βρέθηκε στην κοιλάδα του Ευφράτη. Η συνταγή αναφέρεται σε εξωτερική χρήση του μελιού μαζί με άλλα συστατικά για τη θεραπεία μάλλον μιας μόλυνσης. 

Μεταξύ 1.900 και 1.350 π.Χ., τοποθετούνται επτά συνολικά αιγυπτιακοί πάπυροι, οι οποίοι εμπεριέχουν πλήθος ιατρικών συνταγών για πολλές ασθένειες με τη χρήση μελιού και κεριού. Σημαντικότερος εξ αυτών ο “Ebers” (1550 π.Χ.), ένα ιατρικό εγχειρίδιο που περιέχει 147 συνταγές με μέλι για εξωτερική χρήση, 102 για εσωτερική και αρκετές ακόμη που περιλαμβάνουν κερί. Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι γνώριζαν επίσης και χρησιμοποιούσαν την πρόπολη, την οποία ονόμαζαν «μαύρο κερί». Παρασκεύαζαν και το περίφημο «κύφι», ένα είδος θυμιάματος ή αρώματος στη σύνθεση του οποίου έπαιρνε μέρος και το μέλι και το οποίο χρησιμοποιούνταν για ιατρικούς και μαγικούς σκοπούς. 

Πολλές από τις χρήσεις των προϊόντων της μέλισσας της αιγυπτιακής ιατρικής και κυρίως αυτές που αφορούν σε εσωτερική (από το στόμα) χρήση επαναλαμβάνονται σε αρχαιοελληνικά και λατινικά κείμενα. Οι Αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν, εκτός του μελιού, του κεριού και τις πρόπολης, για θεραπευτικούς σκοπούς και το δηλητήριο της μέλισσας. Διάφορα αλκοολούχα ποτά, που παρασκευάζονταν με βάση το μέλι, όπως το υδρόμελι, το οξύμελι, το οινόμελι, το ομφακόμελι, το μελίκρατον κ.α. προτείνονταν επίσης για ορισμένες θεραπείες από τον Ιπποκράτη, τον Διοσκουρίδη, την Ιατρική Σχολή της Κνίδου και τον Γαληνό. 

Στοιχεία μελισσοθεραπείας αντλούμε και από τους Ελληνικούς παπύρους που ανακαλύφθηκαν στην Αίγυπτο. Το μέλι εμφανίζεται σε συνταγές οφθαλμολογίας και μάλιστα το αττικό μέλι είναι αυτό που συστήνεται τόσο για την επάλειψη των οφθαλμών, όσο και σε θεραπευτικές αγωγές στοματολογίας, δερματολογίας, γυναικολογίας, στην καταπολέμηση της ωτίτιδας και των ρινικών λοιμώξεων. Άλλες φαρμακευτικές συνταγές συστήνουν τη χρήση «Αττικού ή Ποντικού μέλιτος», ενώ σε κατάλογο φαρμακευτικών προϊόντων μνημονεύεται μέλι από την Κρήτη και τα Θεάγγελα. Αντιθέτως, το αιγυπτιακό μέλι δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης. Κατά τον Πλίνιο, το «θαυματουργό» Κρητικό μέλι θεωρούνταν άριστο ιατρικό συστατικό, ενώ σύμφωνα με τον Αιλιανό το μέλι του Πόντου, που αναφέρεται και ως «μαινόμενον μέλι» (τρελόμελο), θεραπεύει την επιληψία. Φαίνεται πως οι αρχαίοι, αιώνες πριν η σύγχρονη έρευνα το αποδείξει, γνώριζαν πως ορισμένα είδη μελιού έχουν πολύ καλύτερα αποτελέσματα χρησιμοποιούμενα για συγκεκριμένους θεραπευτικούς σκοπούς απ’ ότι άλλα. 

Στην Κίνα από το 200 π.Χ. και μετά υπάρχουν αρκετές γραπτές μαρτυρίες ιατρικών συνταγών που περιλαμβάνουν πολλά από τα προϊόντα της μέλισσας (το μέλι, το κερί, τη γύρη και το κεντρί).dilitirio 

Στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή εποχή το μέλι, το κερί και βεβαίως τα ποτά που παρασκευάζονται από το πρώτο, χρησιμοποιούνταν κατά κόρον στην ιατρική πρακτική των σπουδαιότερων γιατρών της περιόδου, όπως ο Ορειβάσιος, ο Νικόλαος Μυρεψός, ο οποίος σε ορισμένες συνταγές προτείνει τη χρήση αττικού μελιού, ο Ιωάννης Ακτουάριος και αργότερα ο Ισαάκ Ταξιώτης και ο Διονύσιος Πύρρος. Στη μεσαιωνική και αναγεννησιακή Δύση εφαρμοζόταν επίσης μελισσοθεραπεία και είναι γνωστή η θεραπεία του Καρλομάγνου από την ουρική αρθρίτιδα από την οποία υπέφερε, με τη βοήθεια του δηλητηρίου των μελισσών. 

Δεν θα πρέπει τέλος να ξεχνάμε και τη λαϊκή ιατρική, που στην Ελλάδα τουλάχιστον, χρησιμοποιούσε πολύ συχνά το μέλι, το κερί και την πρόπολη σε διάφορες περιπτώσεις, όπως σε πληγές, εγκαύματα, αρθρίτιδες, δερματικές παθήσεις, στοματίτιδες, κρυώματα, βήχα, άφθες του στόματος, για να αναφέρουμε μόνο μερικές. 

Μια γυναίκα που είχε λάβει διάγνωση σκλήρυνσης κατά πλάκας από το 1998 μπόρεσε να περπατήσει ξανά, αφού υποβλήθηκε σε μια πρωτότυπη θεραπεία που συνίστατο σε 1.500 τσιμπήματα από μέλισσες. 

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μια νόσος που καταστρέφει σταδιακά το παχύ στρώμα μυελίνης γύρω από τα νευρικά κύτταρα,οδηγώντας έτσι σε ποικιλία συμπτωμάτων, όπως πόνο και σωματική και νοητική αναπηρία. 

Καθώς η νόσος έπληττε τη Sami Chugg, μια 45χρονη που εργαζόταν σε φιλανθρωπικό ίδρυμα στο Μπρίστολ στη Μ. Βρετανία, η ασθενής άρχισε να νιώθει μουδιάσματα στο σώμα της και να χάνει σταδιακά την ικανότητά της για κίνηση. Στο τέλος είχε καταλήξει πρακτικά κλινήρης, καθώς με πολύ μεγάλη δυσκολία μπορούσε να περπατήσει ή να βγει από το δωμάτιό της. 

Ωστόσο, χάρη σε μια θεραπεία που ονομάζεται Θεραπεία με Δηλητήριο Μέλισσας (BVT) ή μελισσοθεραπεία (apitherapy), η Sami μπόρεσε και πάλι να σταθεί στα πόδια της και να περπατήσει κανονικά. 

Στη θεραπεία αυτή χρησιμοποιείται μία μέλισσα, την οποία ο θεραπευτής κρατά με μια πένσα και την ωθεί να τσιμπήσει μια περιοχή του δέρματος στο σώμα του ασθενούς. Η θεραπεία προχωρά σταδιακά: ξεκινά με δύο, μετά τέσσερα και στη συνέχεια έξι τσιμπήματα, έτσι ώστε το σώμα να απευαισθητοποιηθεί στα τσιμπήματα. Ο μέσος όρος των τσιμπημάτων είναι 10-14 σε κάθε συνεδρία στα αρχικά στάδια της θεραπείας. 

Σε διάστημα 18 μηνών, η Sami, λάμβανε θεραπεία δύο φορές την εβδομάδα και υποβλήθηκε συνολικά σε περίπου 1.500 τσιμπήματα, τα οποία της χάρισαν πίσω την κινητικότητά της. 

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι το δηλητήριο από το τσίμπημα της μέλισσας βοηθά να ανακουφιστούν τα συμπτώματα της σκλήρυνσης κατά πλάκας, όπως ο πόνος, η απώλεια συντονισμού και η μυϊκή αδυναμία, ενώ επίσης διεγείρει το σώμα ώστε να αντιδράσει στη νόσο. 

«Οι περισσότεροι άνθρωποι θα έτρεμαν στην ιδέα να δεχθούν τόσα τσιμπήματα από μέλισσα. Αλλά όταν πάσχεις από μια κατάσταση όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, στην οποία το σώμα είναι μουδιασμένο, οποιαδήποτε αίσθηση είναι καλοδεχούμενη - ακόμη και το τσίμπημα της μέλισσας» σχολιάζει η Sami Chugg. 

Η εναλλακτική θεραπεία της «μελισσοθεραπείας» 

Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ορισμένες ουσίες στο δηλητήριο της μέλισσας μειώνουν τη φλεγμονή και τον πόνο και ότι ένας συνδυασμός τους βοηθά το σώμα να απελευθερώσει φυσικές θεραπευτικές ουσίες. 

Η εναλλακτική αυτή θεραπεία δεν είναι τεκμηριωμένη και βασισμένη σε στοιχεία όπως η κλασική ιατρική - ωστόσο χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση και άλλων νόσων που προκαλούν αναπηρία, συμπεριλαμβανομένης της αρθρίτιδας.

 Μετά τη σταδιακή απευαισθητοποίηση του σώματος, μπορούν να χρησιμοποιηθούν αρκετές μέλισσες συγχρόνως, οι οποίες αφήνονται στο σώμα για διάστημα έως και 20 λεπτά.

Σχετικά Άρθρα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Όσμιο. »