GYRISTO1.jpg
1.jpg
mati2.jpg
303363_171975856292981_1267295476_n.jpg
178910_565077963523033_1023637143_n.jpg
5956_542009469169185_822645031_n.jpg
305746_558000307564132_666174339_n.jpg
601234_741557529195308_400464382_n.jpg
MI.jpg
2.jpg
xmbeekeeping.eu

Notice: Undefined property: stdClass::$image1 in /home/xmbeekee/public_html/components/com_k2/views/item/view.html.php on line 555

Η επίδραση του OO στις μέλισσες και σύγκριση με amitraz.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Η επίδραση του οξαλικού οξέος που εφαρμόζεται με εξάχνωση για την καταλληλότητα του στις αποικίες μελισσών: σύγκριση με amitraz

Ivana Papežíková, Miroslava Palíková, Stanislav Navrátil, Radka Heumannová, Michael Fronc

Έγινε 14 του Μάρτη του 2016

Αποδεκτό 31 Αυγούστου 2016

Περίληψη.

Οξαλικό οξύ είναι ένα από τα οργανικά οξέα που χρησιμοποιείται  για τον έλεγχο της καταστροφικής Βαρρόα, ένα άκαρι που παρασιτεί στη μέλισσα (Apis mellifera). Ο σκοπός της εργασίας αυτής ήταν να εξετάσει την επίδραση της οξαλικού οξέως  που εφαρμόζεται με εξάχνωση στις αποικίες μελισσών για την καταλληλότητα του και να το συγκρίνουμε με την αποτελεσματικότητα του amitraz, ένα τακτικά χρησιμοποιούμενο συνθετικό ακαρεοκτόνο.

Αποικίες μελισσών ίδιας δυναμικότητας χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες. Τον Δεκέμβριο του 2014, η μία ομάδα υποβλήθηκε σε επεξεργασία με amitraz, με τη μορφή του αεροζόλ( νεφελοποιητή), και στη δεύτερη ομάδα έγινε εφαρμογή οξαλικού οξέος με εξάχνωση.

Οι αποικίες παρακολουθήθηκαν κατά την διάρκεια του χειμώνα. Νεκρές μέλισσες που βρέθηκαν στον  πάτο της κυψέλης μετρήθηκαν σε τακτά διαστήματα  και εξετάζονται μικροσκοπικά για μόλυνση από Nosema sp. (έλεγχος μικροσπορίδιων).

Στο τέλος Μαρτίου του 2015, μέλισσες  από κάθε κυψέλη επιλέχθηκαν και εξετάστηκαν χωριστά για μόλυνση από Nosema sp. Η δύναμη των αποικιών αξιολογήθηκε στις αρχές του Απριλίου. Κανένα δυσμενές αποτέλεσμα του οξαλικού οξέος επί της δυναμικότητας των μελισσιών δεν παρατηρήθηκε παρά το γεγονός ότι ο συνολικός αριθμός των νεκρών  μελισσών ήταν μεγαλύτερος ( όχι σημαντικά υψηλότερος )  στην ομάδα που έγινε θεραπεία με οξαλικό οξύ. Η εξέταση των νεκρών μέλισσες  για Νοζεμίαση  ( Nosema sp. ) δεν έδειξε  σημαντικές διαφορές στον αριθμό σπορίων μεταξύ των πειραματικών ομάδων.

Υπήρχε όμως σημαντική διαφορά στις ζωντανές μέλισσες,  με ένα σημαντικά υψηλότερο ποσό των σπορίων ανά μέλισσα που βρέθηκε στα μελίσσια που εφαρμόστηκε amitraz σε σύγκριση με τα μελίσσια  που έγινε θεραπεία  με οξαλικό οξύ.

Σε σύγκριση με το amitraz, το οξαλικό οξύ  που έγινε με εξάχνωση δεν έδειξε να  υπάρχουν δυσμενείς επιπτώσεις για την δυναμικότητα των μελισσιών στο ξεχειμώνιασμα.

Apis mellifera  , έλεγχος  ακάρεων, Nosema sp.

Η πιο καταστροφική ασθένεια της δυτικής μέλισσας (Apis mellifera) είναι η προσβολή από βαρρόα  (Ellis et al 2010?. Le Conte et al 2010?. Potts et al. 2010).

Χωρίς θεραπεία, οι αποικίες μελισσών καταρρέουν μέσα σε 2-3 χρόνια? ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να ελέγχετε η Βαρρόα  καθ΄όλη την διάρκεια  έτους, για να διατηρήσουν όσο το δυνατόν  χαμηλότερο επίπεδο μόλυνσης, (Rosenkranz et al 2010?.. Dooremalen et al 2012). Η θεραπεία κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου / χειμώνας είναι μια παρέμβαση πολύ αποτελεσματική  δεδομένου ότι συνήθως δεν υπάρχει γόνος  στα μελίσσια.

Όλα τα ακάρεα – βαρρόα βρίσκονται πάνω στις μέλισσες και δεν μπορούν να ξεφύγουν από την θεραπεία όπως συμβαίνει, όταν βρίσκονται μέσα στον κλειστό γόνο.

Όταν η θεραπεία είναι επιτυχής, οι μέλισσες μπορούν την επόμενη μελισσοκομική σεζόν να δουλέψουν με σχεδόν μηδενική προσβολή.

Στην Δημοκρατία της Τσεχίας, υπάρχουν πολλά  καταχωρημένα φάρμακα που έχουν σχεδιαστεί για τον έλεγχο του βαρρόα με βάση

1) συνθετικά  ακαρεοκτόνα  - amitraz (Varidol 125, VÚVč Dol, Τσεχία Δημοκρατία), και fluvalinate (Μ-1 AER, ΜΡ-10 FUM και Γκαμπόν PF 90, όλα παράγονται από VÚVč Dol, στην Τσεχική Δημοκρατία)? ή

2) φυσικές ενώσεις - μυρμηκικό οξύ (Formidol 40 και Formidol 81, που παράγονται από VÚVč Dol, στην Τσεχική Δημοκρατία), και θυμόλη (Apiguard 25% Gel, Vita Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο και Thymovar 15g, Andermatt Biovet GmbH, Lörrach, Γερμανία).

Η αύξηση των προβλημάτων με την ανθεκτικότητα των ακάρεων  στα συνθετικά ακαριοκτόνα έχει οδηγήσει στην  αναζήτηση διαφορετικών μέσων θεραπείας.

Προς το παρόν, όμως, δεν υπάρχουν καταχωρημένες φυσικές εναλλακτικές λύσεις για τα συνθετικά ακαρεοκτόνα στην Τσεχική Δημοκρατία που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν για έλεγχο  του βαρρόα κατά την περίοδο του χειμώνα που δεν περιέχουν γόνο.

Το οξαλικό οξύ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το σκοπό αυτό (Aliano et al. 2009). Εφαρμόζεται είτε με ενστάλαξη είτε με εξάχνωση, χρησιμοποιώντας ένα ηλεκτρικά θερμαινόμενο σκεύος  (Rademacher και Harz 2006). Οι περισσότεροι συντάκτες μετά την εφαρμογή με εξάχνωση περιγράφουν ένα αποτέλεσμα  θανάτωσης των βαρρόα > 90% (αξιολόγηση από Rademacher και Harz 2006).

Οι περισσότερες εργασίες σχετικά με το οξαλικό οξύ μέχρι σήμερα έχει επικεντρωθεί στην ακαρεοκτόνο δράση του (Ακυόλ 2009? Girişgin και Aydin 2010? Gregorc και Πλάνιντς 2001? Gregorc και Πλάνιντς 2004? Rademacher και Harz 2006? Skerl et al. 2011? Toufailia et al. 2015)? Λιγότερες  μελέτες εξετάζουν την επίδραση αυτής της θεραπείας στην υγεία της μέλισσας  (Rademacher και Harz 2006? Schneider et al. 2012? Toomemaa et al. 2010? Toufailia et al. 2015).

Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να εξετάσει τις επιπτώσεις του οξαλικού οξέος στις μέλισσες των αποικιών και να το συγκρίνουμε με τις επιπτώσεις της εφαρμογής με αμιτράζη, μια ουσία που χρησιμοποιεί συνθετικό ακαρεοκτόνο.

Επιπλέον, εξετάσαμε την επίδραση του οξαλικού οξέος για χρήση και μείωση της προσβολής από σπόρια Nosema sp.

Όπως το μυρμηκικό οξύ, το οποίο χρησιμοποιείται  την άνοιξη / καλοκαίρι για θεραπεία των βαρρόα και έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τη συσσώρευση των σπορίων της Nosema sp. (Underwood et al. 2009), υποθέσαμε ότι και το οξαλικό οξύ μπορεί να έχουν παρόμοια δράση.

Υλικά και μέθοδοι

Τον Οκτώβριο του 2014 έντεκα αποικίες μελισσών ίδιας δυναμικότητος (κάθε αποικία που καταλαμβάνουν τρία σώματα κυψέλη Langstroth 159 χιλιοστά υψηλή)  τριώροφα χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες.

Κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου, οι δύο ομάδες υποβλήθηκαν σε θεραπείες (αγωγές) δύο φορές εναντίον τις βαρρόας  χρησιμοποιώντας αμιτράζη, (VaridolFum, VÚVč Dol, Τσεχική Δημοκρατία), που εφαρμόζεται με υποκαπνισμό όπως υποδεικνύεται από την Τσεχική Κρατική Κτηνιατρική Διοίκηση.

Στο τέλος του Δεκεμβρίου, μια ομάδα (n = 6) υποβλήθηκε σε θεραπεία με amitraz, με τη μορφή νεφελοποιητή (αερολύματος) σύμφωνα με το πρωτόκολλο του κατασκευαστή, ενώ η δεύτερη ομάδα (n = 5) υποβλήθηκε σε θεραπεία  με οξαλικό οξύ (διένυδρο οξαλικό οξύ, Verkon, Τσεχική Δημοκρατία? 1g ανά πάτωμα), που έγινε με εξάχνωση (εξωτερική θερμοκρασία κατά την στιγμή της εφαρμογής  5 ° C). Ένα ηλεκτρικό σκεύος  (Varrox, Biovet, Ελβετία) που περιέχει οξαλικό οξύ τοποθετήθηκε σε κυψέλη μέσα στην είσοδό της . Στην  είσοδο της κυψέλης, στην συνέχεια έκλεισαν καλά τα ανοίγματα και η συσκευή συνδέθηκε με μια μπαταρία 12 V. Μετά από 2,5 λεπτά, η συσκευή αποσυνδέθηκε και παρέμεινε για ακόμη 2 λεπτά στην κυψέλη, κατόπιν παρέμεινε κλειστή η είσοδος για 10 λεπτά.

Νεκρές μέλισσες που βρίσκαμε στον πάτο της κυψέλης κατά τη διάρκεια του ξεχειμωνιάσματος , επιλέγονταν  τακτικά σαν δείγματα (κατά την έναρξη του Φεβρουαρίου, τέλη Φεβρουαρίου, αρχές Μαρτίου, και στο τέλος του Μαρτίου 2015), και μετρήθηκαν.

Εξέταση για (Nosemasp.) προσβολή σπορίων νοζεμίασης.  

Οι κοιλιές των πενήντα νεκρών μελισσών από κάθε δείγμα ομογενοποιήθηκαν σε 5 ml νερού της βρύσης και διηθήθηκαν μέσω ένα φίλτρου, οπότε καταγράφηκε ο τελικός όγκος του προϊόντος ομογενοποίησης. Τα σπόρια νοζεμίασης  που  εντοπίστηκαν στο μικροσκόπιο προσδιορίστηκαν ως Nosemaceranae.

Η ταυτόχρονη προσβολή από την κοινή νοζεμίαση ( Nosemaapis )  δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί , ωστόσο στη μικρή ποσότητα σπορίων της Nosemaapisμπορεί να υπήρχαν στα δείγματα και να χάθηκαν κατά την διάρκεια της μικροσκοπικής εξέτασης.

Επομένως , θεωρήσαμε την προσβολή σαν προσβολή από Nosema sp. Τα σπόρια μετρήθηκαν χρησιμοποιώντας ένα αιμοκυτταρόμετρο (haemocytometer)  και ο αριθμός των σπόρων ανά μέλισσα υπολογίστηκε.

Σε ζωντανές μέλισσες (n = 34 στην ομάδα με θεραπεία  amitrazκαι n = 37 στην ομάδα που έγινε θεραπεία με οξαλικό οξύ), ελήφθησαν δείγματα και εξετάστηκαν χωριστά  για προσβολή (λοίμωξη) Nosemasp. τέλη  Μαρτίου, όταν η εξωτερική θερμοκρασία αυξάνεται και οι μέλισσες άρχισαν να πετούν έξω από η κυψέλη.

Το ποσοστό των μολυσμένων και μη μολυσμένων μελισσών εκτιμήθηκε και τα σπόρια μετρήθηκαν σε μολυσμένα άτομα. Ο μέσος όρος των σπορίων ανά μέλισσα υπολογίστηκε για κάθε πειραματική ομάδα.

Αξιολόγηση της δύναμης των αποικιών.

Στις αρχές Απριλίου του 2015 (εξωτερική θερμοκρασία = +15 ° C), η δυναμικότητα των αποικιών αξιολογήθηκε με μέτρηση του αριθμού των πατωμάτων στα οποία υπήρχαν μέλισσες. Αποικίες  που καταλαμβάνουν ένα σώμα κυψέλης  ( πάτωμα) ταξινομήθηκαν ως αδύναμα (συντελεστής 1), δύο σώματα κυψέλης ( 2 πατώματα)  μεσαίο (συντελεστής 2) και τρία σώματα κυψέλης (3 πατώματα) ως δυνατά (συντελεστής 3).

Οι συντελεστές που ορίστηκαν στις αποικίες αθροίστηκαν για κάθε ομάδα και υπολογίστηκε ο μέσος όρος για κάθε ομάδα .

Στατιστική ανάλυση.

Τα δεδομένα αναφέρονται ως μέσος όρος με ένα ± τυπικό σφάλμα του μέσου όρου.

Τα δεδομένα αξιολογήθηκαν χρησιμοποιώντας τους φοιτητές στο τεστ με θεωρητική  απόκλιση Ρ <0.05.

Αποτελέσματα.

Κανένα από τα πειραματικά μελίσσια δεν έχασε την  ζωή του κατά τη διάρκεια της διαχείμασης. Δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά του αριθμού των νεκρών μελισσών που βρέθηκαν στον πάτο της κυψέλης ανάμεσα στις δύο ομάδες. Ακριβώς πριν από την  τέταρτη δειγματοληψία, η εξωτερική θερμοκρασία αυξήθηκε και οι μέλισσες άρχισαν να βγαίνουν από την κυψέλη για την ανεύρεση τροφής, αφαιρώντας  υπολείμματα και νεκρές μέλισσες από τον πυθμένα της κυψέλης.

Καταγραφή

Σχ 1. Ο αριθμός των νεκρών μελισσών που βρέθηκαν στον πάτο της κάθε κυψέλης. Τα δεδομένα αντιπροσωπεύουν μέση τιμή ± τυπικό σφάλμα.

Καταγραφή.JPG2

ΣX 2. Αριθμός σπορίων  ανά μέλισσα (σε εκατομμύρια). Συλλογική εξέταση των νεκρών μελισσών που βρέθηκαν στον πάτο της κάθε κυψέλης. Τα δεδομένα αντιπροσωπεύουν μέση τιμή ± τυπικό σφάλμα.

Ως αποτέλεσμα, ο αριθμός των νεκρών μελισσών ήταν πολύ χαμηλή αυτή τη στιγμή και σχεδόν ίση και στις δύο ομάδες (Σχ 1).

Στην ομάδα που έγινε θεραπεία με οξαλικό οξύ, ο συνολικός αριθμός των νεκρών μελισσών κατά την διάρκεια της διαχείμασης ήταν υψηλότερος  (1926 ± 661) σε σύγκριση με την ομάδα που έγινε θεραπεία amitraz  (1472 ± 331), αλλά όχι σημαντικά. Η αξιολόγηση την άνοιξη της δυναμικότητας της αποικίας αποκάλυψε ότι στις αποικίες που εφαρμόστηκε οξαλικό οξύ ξεχειμώνιασαν σε καλύτερη κατάσταση από ό, τι οι αποικίες που έγινε θεραπεία με amitraz (μέσος συντελεστής 2,8 ± 0,18 και 2,0 ± 0,24, αντίστοιχα).

Η εξέταση των νεκρών μελισσών για προσβολή Nosema sp. έδειξε 100% γενίκευση της νόσου στο μελισσοκομείο. Η εξέταση των νεκρών μελισσών που βρέθηκαν στον πάτο της  κυψέλης δεν έδειξε οποιαδήποτε διαφορά στους αριθμούς σπορίων μεταξύ των πειραματικών ομάδων (Σχ. 2). Ωστόσο, σημαντική διαφορά βρέθηκε στις ζωντανές μέλισσες.

Στις αποικίες που εφαρμόσαμε amitraz θεραπεία, το 38% των μελισσών μολύνθηκαν ενώ μόνο το 6% των μελισσών ήταν θετικές για Nosema sp. στις αποικίες που έγινε εφαρμογή  οξαλικού οξέος .

Αντίστοιχα, ο μέσος αριθμός σπορίων ανά μέλισσα ήταν σημαντικά χαμηλότερος στην ομάδα που έγινε εφαρμογή οξαλικού οξέως. (Σχ. 3).

Καταγραφή.JPG3

Σχ. 3. Μέσος αριθμός σπορίων Nosema sp. σε ζωντανές μέλισσες δείγμα από την είσοδο της κυψέλης τις 26/3 του 2015.

Συζήτηση.

Έχει προηγουμένως παρουσιαστεί  ότι το οξαλικό οξύ είναι μία ιδιαίτερα αποτελεσματική θεραπεία κατά της βαρρόα (Rademacher και Harz 2006? Toomemaa et al 2010?.. Skerl et al 2011), με χαμηλή τοξικότητα για τις μέλισσες σε δόσεις που χρησιμοποιούνται συνήθως για τον έλεγχο της βαρρόα (Aliano et al. 2006? Rademacher και Harz 2006).

Σε αυτή τη  μικρή κλίμακας μελέτη, εξετάσαμε τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις μιας τέτοιας θεραπείας σε αποικίες μελισσών.

Τα αποτελέσματά μας έδειξαν ότι ο υψηλότερος αριθμός εργατριών  που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της διαχείμασης ήταν στις αποικίες που έγινε εφαρμογή οξαλικού  οξέος.

Θα πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι στη μελέτη αυτή χρησιμοποιήθηκαν όπως ήταν αποικίες μολυσμένες , από Nosema sp, δεδομένου ότι θεωρήθηκε  ότι το οξαλικό οξύ θα είναι μια αποτελεσματική θεραπεία έναντι της λοίμωξης.

Δεδομένου ότι δεν ήταν σημαντική η διαφορά μεταξύ των πειραματικών ομάδων σχετικά με τους αριθμούς σπορίων στις νεκρές μέλισσες κατά τη διάρκεια της διαχείμασης, είναι πιθανό ότι μολυσμένες μέλισσες με Nosema sp.  πέθαναν όταν τα μικροσπορίδια κατέστρεψαν ολοσχερώς  το έντερο τους (επιθήλιο), με τους αριθμούς σπορίων να φτάνουν σε  παρόμοιες μέγιστες τιμές στις περισσότερες νεκρές μέλισσες.  

Έτσι, η ατομική εξέταση των ζωντανών μελισσών για τις συνθήκες διαβίωσής των έγινε για  να αποκτήσουμε  πιο ακριβείς πληροφορίες σχετικά με την προσβολή και την ένταση της νόσου.

Το χαμηλό ποσοστό μόλυνσης στην ομάδα που έγινε εφαρμογή οξαλικού οξέως , κάτω του μέσου αριθμού σπορίων ανά εξεταζόμενη μέλισσα είναι σύμφωνα με τα αποτελέσματα των Nanetti et al. (2015), οι οποίοι χρησιμοποίησαν το οξαλικό οξύ, που εφαρμόστηκε με την αργή ροή υπό τη μορφή σιροπιού ζάχαρης σε μολυσμένες  αποικίες με Nosema  ceranae.

Δείχνουν ότι στις αποικίες που εφαρμόστηκε οξαλικό οξύ ξεχειμώνιασαν σε καλύτερη κατάσταση από τις αποικίες που δόθηκε μόνο σιρόπι ζάχαρης και ο αριθμός των σπορίων Nosema ceranae σε ζωντανές μέλισσες ήταν σημαντικά μειωμένος.

Η χαμηλότερη ένταση της προσβολής στα μελίσσια που έγινε εφαρμογή οξαλικού οξέως θα μπορούσε να έχει πολλές πιθανές εξηγήσεις.

Κάποια εξήγηση  θα μπορούσε να είναι η νέκρωση των σπορίων της Nosema sp. σαν επίδραση του οξαλικού οξέος?  Ωστόσο, δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία για το θέμα μέχρι σήμερα.

Μια περαιτέρω δυνατότητα είναι η επίδραση του οξαλικού  οξέως σε συνδυασμένη έκθεση σε Nosema sp. Πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι η διάρκεια ζωής των μελισσών επηρεάζεται αρνητικά από πολλούς παράγοντες που αλληλεπιδρούν, όπως  είναι η ασθένειες , κακή διατροφική κατάσταση , η τοποθεσία   και οι  χημικές ουσίες (Cornman et al 2012?. Goulson et al 2015). Παρά το γεγονός ότι το οξαλικό οξύ έχει αποδειχθεί ότι έχει χαμηλή τοξικότητα για τις μέλισσες, μια μικρή αρνητική επίδραση στη διάρκεια ζωής περιγράφηκε από Schneider et al. (2012).

Έτσι, δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι η συνδυασμένη έκθεση σε οξαλικό οξύ και η προσβολή με Nosema  sp.  μειώνει τη διάρκεια ζωής των μελισσών, και ότι oι μολυσμένες  μέλισσες πεθαίνουν και πέφτουν στον πάτο της κυψέλης, αντί της εξάπλωσης της προσβολής στην αποικία.

Παρά το γεγονός ότι ο συνολικός αριθμός των νεκρών μελισσών που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια του ξεχειμωνιάσματος ήταν υψηλότερος στις αποικίες που έγινε θεραπεία με οξαλικό οξύ, αυτή η ομάδα βρέθηκε να είναι ισχυρότερη την άνοιξη από την ομάδα που έγινε θεραπεία με amitraz.

Αυτή η προφανής αντίφαση θα μπορούσε να εξηγηθεί από το γεγονός ότι μόνο οι μέλισσες που πέθαναν μέσα στην κυψέλη συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη.

Όταν η εξωτερική θερμοκρασία ανέβει την άνοιξη, οι μέλισσες αρχίζουν να πετούν έξω από την κυψέλη για να τραφούν? ως εκ τούτου μεγάλος αριθμός από αυτές  πεθαίνουν έξω από την κυψέλη, ειδικά αν έχουν αποδυναμωθεί από την ασθένεια. Ο θάνατος των μελισσών έξω από την κυψέλη περιλαμβάνει ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας τους ( εργάτριες ) και είναι γνωστό ότι συνδέεται με ποικιλία ασθενειών συμπεριλαμβανομένης της μόλυνσης με Nosema sp. (Botías et al. 2013).

Είναι εύλογο, επομένως , ότι οι περισσότερες  μέλισσες από τις αποικίες με μεγαλύτερη προσβολή νοζεμίασης   πέθαναν έξω από την κυψέλη, οδηγεί στην αδύναμη αποικία που βρίσκουμε στις  αρχές Απριλίου.

Αυτή η υπόθεση (ότι οι μολυσμένες μέλισσες με Nosema sp. πεθαίνουν έξω από το κυψέλη) υποστηρίζεται από το χαμηλό αριθμό σπορίων ανά μέλισσα που βρίσκονται στις νεκρές μέλισσες μετά την άνοδο στη θερμοκρασία και την πτήση καθαρισμού που ακολουθεί (4η δειγματοληψία).

Με βάση τα αποτελέσματα μας (χρησιμοποιώντας μολυσμένες  αποικίες με νοζεμίαση), μπορεί να βγει το συμπέρασμα ότι το οξαλικό οξύ που γίνεται με εξάχνωση δεν είχε κανένα δυσμενές αποτέλεσμα στην ικανότητα και την επιτυχή διαχείμασης των πειραματικών αποικιών. Το ερώτημα παραμένει, ωστόσο, ως προς την επίδραση της εξάχνωσης του οξαλικού οξέως  στις μέλισσες με προσβολή νοζεμίασης.

Επίσης, η πιθανή συσχέτιση μεταξύ της εφαρμογής οξαλικού οξέως και την περιορισμένη προσβολή από νοζεμίαση ( ελεγχόμενος αριθμός   σπορίων νοζεμίασης όταν γίνεται χρήση ΟΟ ) σε ζωντανές μέλισσες πρέπει να διευκρινιστεί με περαιτέρω εργασίες.

 

πηγη: University of Veterinary and Pharmaceutical Sciences Brno.

Σχετικά Άρθρα